WK atletiek Nieuw Zeeland

Onderwerp: verslag van marathon Frederic gedwongen tot opgave. Nooit gezien taferelen op het Wereld kampioenschap atletiek te Christchurch te Nieuw Zeeland. Bevoorradingsposten waren gewoonweg onderbemand, posten ontbraken, en bovendien bevonden al de persoonlijke dranken zich op één kleine tafel, zonder enige vorm van onderscheiding (zoals vlag van het land). Wat was je eerste reactie? Ongeloof en nog eens ongeloof, zelfs onvoorstelbaar te noemen, wetende dat men de dag voordien voor 17u alle persoonlijke dranken door de delegatieleider van dienst (christian PLUME) dient binnen te geven en dit met een officieel document voorzien van alle details zoals punten bij dewelke de dranken moeten worden voorzien. Tijdens mijn eerste doortocht bleken zelfs punten totaal niet voorzien van bevoorradingen zoals water wat ook al een hulpmiddel had kunnen zijn. Toen ik mijn argwaan uitte aan de coach stond die gewoon perplex… hij verplaatste zich naar het volgend punt en het verhaal bleek te kloppen( zie foto die hij nam). Ik had zelfs het gevoel dat de voorlaatste dag en niet de laatste dag beschouwd werd als een afsluiter terwijl het steeds de marathon is. Wat viel er nog op te merken over de wedstrijd? Het parcours was zelfs niet autovrij… , waardoor een weelchair in aanvaring kwam met een auto. Resultaat, opgave een ziekenwagen en opname in het ziekenhuis. er stapten zelfs in totaal 9 atleten uit de wedstrijd. Hoe ervaar je een marathon te lopen met een tijdsverschil van 12u? Aan de andere kant van de wereld? . Ten eerste de omstandigheden waarin getraind moest worden. De zomer in Nieuw Zeeland begint hier in december en eindigt pas rond maart, tevens tijdens de schoolvakantie.De tempaturen fluctueren dermate dat men op een voormiddag 15 graden kan meten en in de late namiddag 25 graden. Mijn trainingen diende ik af te werken bij ons in de winter, terwijl al de andere tegenstanders betere condities en trainingsoorden onder de voeten geschoven kregen. Bij momenten trainde ik zelfs met negatieve temperaturen van -5 en meer, terwijl de wedstrijd gelopen werd bijna 28 graden, verre van ideaal te noemen dus. In PEKING was ook het ook warm, maar toen was het hier zomer en kreeg of had ik zelfs de mogelijkheid om te trainen in de daartoe voor de gelegenheid speciale klimatisatie kamer, wat uiteindelijk zijn nut bewees, en waardoor ik het gevoel kreeg van wat me te wachten stond. Al de atleten uit de zuiderse landen haalden hier voordeel uit met uitzondering van enkele opgaven, een kijk op de uitslag kan deze bevestigen. Bovendien was de jetlag ook een belangrijke factor. Wetenschappelijk is bewezen dat men slechts 1u per dag kan inhalen, wetende dat het hier 12u is en men is aangekomen op 16 januari en op 31 januari de wedstrijd is gelopen. Mijn nachtrusten waren nachtmerries te noemen. In Nieuw Zeeland zijn alle kamerdeuren van hotels voorzien van veren voor de brandveiligheid bleek achteraf. Wanneer je zo’n deur opendoet en niet bij de pinken bent, dan slaat deze gewoonweg dicht achter jou met een hels lawaai te vergelijken met een grote kerkdeur van een kerk. Je springt ‘s nachts dan letterlijk en figuurlijk uit je bed als je, je eerste slaap niet hebt aangevat, gewoon om gek van te worden. Ik kan tevens niet één dag herinneren dat ik goed sliep alsook mijn kamergenoot (coach en trainer) niet. Hoe kijk je terug op die wedstrijd?. Het is gewoonweg schandalig te noemen dat men zovele negatieve punten kan opsommen over het verloop dat dit groot evenement het WK marathon. Mentaal is het een klap, omdat ik weet wat ik waard ben en wat de verwachtingen waren. Maar anderzijds hoef ik niks te bewijzen als je mijn chrono’s onder de loep neemt. Ik ben zelfs leider in de rangking in mijn categorie T-46. Alleen heb ik ditmaal niet kunnen strijden met gelijke wapens en mistte ik op die manier misschien een medaille op dit Kampioenschap. Wat is je het meeste bijgebleven? De onverwachte uitnodiging van de Council Mevr Lieve Bierque die ons land vertegenwoordigd aan de andere kant van de wereld. Na een tweede training bij onze terugkeer troffen we een brief aan, geschoven onder onze deur omdat we afwezig waren met een persoonlijke uitnodiging. We werden ontvangen bij haar thuis samen met haar echtgenoot, ze is een Antwerpse en kunstenares en kreeg reeds vele bekende landgenoten op bezoek, waaronder Paul Jambers en Pascal met wie ze samen in de productie stapten tijdens zijn bekende reportages, en Francesca van Thielen toen ze nog samen was met Karel en een uitgebreide reportage maakte over Nieuw Zeeland en er twee weken vertoefde. Haar ouders wonen trouwens nog steeds te Antwerpen, waar we later op het jaar uitgenodigd zullen worden, in het bijzijn van de eerst genoemden omdat ze die mensen ook met mensen die topsport doen met een handicap wil betrekken en we leuk gezelschap waren. Ze is er Directrice van een kunstschool met in totaal 750 leerlingen geleid door zes leraren, en was tevens aanwezig op mijn wedstrijd uit interesse en vooral omdat haar man (Nieuw Zeelander) ook reeds enkele marathons liep waaronder Kortrijk – Brugge. De locatie van haar woning bevond zich op 200 M boven de zeelspiegel met een uitzicht om van weg te dromen. Wanneer al de parameters goed zijn kon men zelfs 200 km ver zien. Ook zij zag dat de omstandigheden waarin alles verliep een deel van de oorzaak was. De dag daarop werd uitgebreid gepraat in de media over de vele negatieve punten die dit Wereld kampioenschap met zich meebracht tijdens de marathon. Vast staat dat ze vanaf nu met argus ogen mijn prestaties zal volgen en ik alvast enkele supporters bijheb, waaronder vrienden (koppels) die we ter plaatse leerde kennen, en die zelfs persoonlijk mee mochten komen en de buren van Mevr Bierque. Met wat wil je afsluiten? Door al de mensen te bedanken voor hun steun hetzij op sportief vlak als de sponsor en de club SOMIVAL voor het financieel luik gedeelte. Mijn trainer en coach en tevens trainer ter plaatse voor de internationale wedstrijden die bergen werk verzet en dit op vrijwillige basis. Vast staat dat nadat ik alles heb laten bezinken ik samen met hen rond de tafel ga zitten en we waarschijnlijk een najaarsmarathon zullen plannen met het oog op kwalificatie voor de Spelen van LONDEN 2012. En hopelijk zullen dan de negatieve factoren, een kentering vormen met een mooi eindresultaat als beloning. Wel ben ik blij met het feit dat een andere landgenoot De Keersmaecker Gino zilver behaalde in het onderdeel discuswerpen klasse F-42 met een afstand van 41m03 en dit slechts op een meetlat van de winnaar. Ook daar was het spannend binnen een afstand van 50 cm werden al de medailles verdeeld. Van Den Heede frederic.